De schandpaal

De grootste kater is deze,
na consumptie van blikken,
vol meelij,
in groep geworpen.

Vrees niet de blikken
maar het vallen van het eigen masker.
Ontsluierd tentoongesteld,
omringd door allen, met in hun handen spiegels
die je schaamte weerkaatsen.

Welk wezen kan zulk een schandpaal dragen ?
Zonder wonden te laten die nooit volledig zullen helen ?
Het blijft in de geest gegrift maar ook in je ogen.
Want het masker verbergt niet meer.
Het staat wat ongemakkelijk
en kan de ander hooguit nieuwsgierig maken
voor wat je vruchteloos tracht te bedekken.

Werp het weg, zeg ik.
En sta daar. Naakt.
Want als al je kleren zijn weggerukt
is dat je enige wapen.
Het is je ziel ontbloot, alleen aanraakbaar
voor zij die hetzelfde durven doen.

Dus sta daar en smeek
want ooit zal iemand antwoorden
met een klein gebaar.
Voor jouw.