Groene Grasvelden

Het lijkt als een droom, maar nee, ik heb het echt gezien, op TV.

Een zaal, een grote zaal, met rijen stoelen, en daarop mensen,
heel ver, tot gans vanvoor.
Een zaal nog groter dan een kathedraal, maar vooral, 
nog grijzer, en killer, stiller - elke kuch was dodelijk.

En vooraan, in de verte, een podium 
met een zeer klein ventje - omwille van die grote zaal.

En hij sprak - met grote galm, de klank van micro van metaal, 
tot geheel vanachter - over de hoofden heen.
En het waren gedichten !

Ik weet het niet meer, maar het kon niet anders :
ze gingen over groene grasvelden, blauwe luchten, 
bloemen-bijen-en-vogeltjes.

Maar de zaal bleef grijs.
En ik stapte snel buiten.
Want daar scheen de zon.

De nationale gedichtendag.