Het Proces

Ik was nog jong - geen idee hoe oud.
Iedereen was gaan slapen en Ons Huis was nu van mij.
Rusteloos voor TV gekluisterd, rond middernacht.
Slechts zwart-wit met zeer veel storing. Kouwe sneeuw.
Geen geluid - het geruis stond noodgedwongen af.
Ik kon amper ondertitels lezen.

Dit alles was normaal. 
Geen distributie,
tegen de verslaving, zei mijn vader.

Zo zat ik rusteloos voor TV gekluisterd.
Kijkend naar De parabel van de Man en de Poort.
Alles was er naar, die nacht.
De stilte.
Het alleen zijn was beangstigend.
Dit huis was groot.
En het sliep. Dat kon je voelen.
 
Vage zwarte schimmen liepen door het onbedoelde winterlandschap.
Een man werd achtervolgd door lange zwarte jassen en hoge hoeden.
Een beeld, gebrand in mijn gemoed.
Elk jaar een koude avond van herinnering waard.

Onwezelijk plots was dit afgelopen,
en deed ik het testbeeld uit.
Terug stond ik in Ons Huis.

Ik zal het boek nooit lezen.
Mocht ik ooit zo'n toestel kopen...
het zou zwart-wit zijn met veel sneeuw.