James en Sylvia

Je jaagt mijn jurk de hoogte in dat je de naden hoort kraken.
Vragen doe je niet want je wilt wat angst.
Maar wat als iemand binnenkomt ?
Je verwijdert je handen omzichtig achter de toog.
En dan voer ik het woord.

Je wacht geduldig met je kleine oogjes en zaait ongemak.
Maar hij zegt wat hij zoekt en het pleziert me dat jouw naam niet valt.
Schrijvertje van me.
Elk boek dat hier de deur uitgaat zet je bloot met schrammen op je benen. Op je gat.

Jaag mijn jurk maar terug de hoogte in. Scheur maar.
Vanavond zal ik hem herstellen in een stille woonkamer
terwijl jij bij de klok staat en niet kan zitten.
Maar ook die dag is om.

Zo zullen dagen voorbij gaan. 
Ik laat ze komen en weet dat je zult wenen op mijn schoot.
Maar dan is het te laat.
Ik ben alles wat je had.