Mijn Straat

De sleutel stak al in de voordeur.
Maar mijn zintuigen smeekten,
buiten was ik nog niet klaar.

Ik hield mijn adem stil.
Mijn ogen tastten rond.
Regen danste voor de lichten
en wind fluisterde het lied.

Ik stond bewust van de nacht.
Van de leegte en de zachte warmte.
Van oude huizen met slapende ramen.
Van glimmende stenen en zacht klinkend gedrup.

Maar nog meer stond ik bewust van mezelf.
Ik zie me van ver,
als enige hier,
gekluisterd aan een deur.

Dit staan was zijn.
Ik had geen vragen meer. 

Ik koester nu de herinnering 
mezelf nog te hebben horen zeggen :
"Mijn Straat".