It's A Quality Thing (zie foto's Antwerpen 6X7)
Ik heb er nooit van gehouden om sukkelaars te fotograferen. "Sociale fotografie" heet dat geloof ik.
Maar soms kan ik niet aan de verleiding weerstaan.
Mevrouw had blijkbaar iets vergeten en stapte even terug in de wagen. Credit-card, GSM.
Gracieus stapte ze terug uit, deed het portier dicht en wandelde weg.
Na 5 stappen draaide ze zich om, richtte haar sleutel en vergrendelde de wagen.
De foto was genomen.
Ik draaide nog een beetje rond op het Astrid plein, op zoek naar nieuwe onderwerpen.
Plots een vinger op mijn schouder.
"Gij hebt een foto van ons genomen, he? Da's dan nen Euro."
De man die daarnet nog links onderaan in beeld zat, stond nu met lichtjes toegeknepen ogen en uitgestoken handpalm vastberaden te wachten.
Ik geneerde me dood. Stond daar met rood aangezicht.
Na wat tasten in m'n zakken stamelde ik dat ik momenteel geen klein geld bijhad.
Het was niet mijn bedoeling om me er gemakkelijk vanaf te maken dus voegde ik er snel aan toe dat ik wel even ging wisselen in de krantenwinkel in de Gemeentestraat.
"Ik ga mee.", repliceerde hij kordaat.
Maar daar ging hij nu net iets te ver.
En dat was trouwens net wat ik nodig had om me te herpakken.
Ik sloeg zijn voorstel af en zei dat hij me moest vertrouwen. Erewoord. Met uitgestoken hand en even kordate blik wachtte ik op bevestiging. Hij twijfelde even, keek me in de ogen, schudde dan toch mijn hand en de overeenkomst was beklonken.
Na nog wat rondgekeken te hebben ging ik een reep chocolade kopen en stond een paar minuten later bij de beide heren die netjes terug links onderaan in beeld waren gaan zitten.
"Asjeblief..." zei ik, met lichte grijns.
Helaas, onze Multilaterale Overeenkomst was blijkbaar al vergeten want ik werd met verwonderde ogen aangekeken.
Ik wachtte niet, draaide me om, en wandelde weg.
Tien stappen verder hoorde ik hem nog naroepen.
"Ge ziet, eerlijk duurt het langst, he !"
De amerikaanse fotograaf Richard Misrach in een interview : "[...]the idea is that I would be aestheticizing this horrific thing, making beautiful objects out of something terrible[...]. These fine art books that come out that are documents of heroin users starving to death, it feels dishonest and disingenuous."
((C) John Paul Caponigro, 1998, September/October issue of View Camera magazine)
|