Wees lief

Wees lief, zei ze.
De puntjes van haar mondhoeken
trokken opzij tot een glimlach.
Het park was leeg, want te koud.

Ze keek me rechtaan.
Kalm, zelfzeker en eenvoudig.
Want het leven was de eenvoud voor haar.
Een eenvoud die ik nooit zou vinden.

"Wees lief", zei ze stiller dan daarvoor, onweigerbaar.
Ze legde haar hand nog een laatste maal op mijn knie,
wreef nog even met haar duim en trok toen weg,
als laatste het tipje van haar middenvinger.

Ze stapte op.
En ik liet haar gaan.